کسانی که مذاکرات مجلس ششم را پی گرفته ­اند، احتمالاً بیاد دارند که پس از معرفی کابینه دوم جناب آقای خاتمی رئیس ­جمهور محترم وقت، به رغم انتساب اینجانب به اردوگاه اصلاحات و اکثریت آن مجلس، بدلیل شناختی که نسبت به وزرای پیشنهادی داشتم با ادبیات نسبتاً تند و گزنده ولیکن مشفقانه و مشحون از صداقت، طی نطقی به مخالفت با ترکیب کابینه معرفی شده پرداخته و به رئیس جمهور محترم هشدار دادم که باتوجه به پیشینه و عملکرد بعضی از وزرای پیشنهادی در رسیدن به مقصد و مقصود اصلاحات مورد نظر مردم، ناکام خواهند ماند. متأسفانه نتایج انتخابات شوراها، مجلس شورای اسلامی و ریاست جمهوری درستی پیش­بینی آنروز بنده را ثابت کرد.

پس از معرفی کابینه نهم به مجلس چه ­بسا خیلی ­ها انتظار داشتند که اینبار نیز همچون گذشته و شاید گزنده ­تر از نطق آنروز دوباره به مخالفت با کابینه آقای احمدی ­نژاد بپردازم. اما از یکسو گمنام و ناشناخته بودن وزرای پیشنهادی و عملکرد آنها و اعتقاد بر اینکه هیچکس از مادر، رئیس ­جمهور و وزیر و وکیل متولد نشده و نخواهد شد و از سوی دیگر رویکرد فساد ستیز و ساده زیستی و عدالتخواهانه شعارهای دولت نهم، مرا برآن داشت که مدتی سکوت اختیار کرده و نظاره ­گر اعمال و رفتار دولت جدید باشم. اکنون با گذشت بیش از چهارماه از تشکیل این دولت و آشکارشدن بعضی از آثار و پیامدهای ناشی از آن و بویژه تحریکات و تحرکاتی که اخیراً علیه مجلس صورت گرفته است لازم است به چند نکته اشاره نمایم:

1 ـ می­گویند «درمیان آمال و آرزوهای بی ­پایان بشر، هوس قدرت از همه نیرومندتر است» شاید به­همین سبب برتراند راسل فیلسوف معاصر نیز نتیجه می ­گیرد که «قدرت همراه با عظمت، برترین آرزوی نوع بشر است». در فرهنگ سیاسی نیز از قدرت بعنوان اصلی ­ترین شرط موجودیت دولت ـ کشور یاد می­شود. بنحویکه «دولت ـ کشور را سازمانی واجد قدرت هنجاری» بیان کرده ­اند. به این اعتبار گاهی ممکن است که بلندی قامت و قدرت بدنی یک فرد، عامل تکوین شخصیت و مبنای قدرت او شود و گاهی نیز اشخاصی نظیر ناپلئون که دارای جثه بسیار کوچکی بوده ­اند به روشهای دیگری متوسل شوند که سایرین از آن بی ­نیازند. برخی نیز برای جلب نظرات دیگران به شخصیت خود ممکن است مانند «ژاندارک» وا نمود نمایند که با یک منبع قدرت خارج از دسترس بشر رابطه دارند تا از این­ طریق برای خود نفوذ و شخصیت برتر کسب نمایند.

بعنوان مثال در رژیم سابق که مجموعه­ اقتدار سیاسی به شاه تعلق داشت و او بدلایل موروثی همه قدرت خود را به خداوند و مشیت الهی نسبت می­داد، لاجرم برای مشروعیت بخشیدن هرچه بیشتر به قدرت خود و اقناع مردم به موازات بهر ه ­گیری از منابع و ابزارهای ارعاب، به اشاعه خرافات نیز مبادرت می ­ورزید و با استخدام آخوندهای درباری آنها را وادار می­کرد تا در منابر و معابد برای شاه اسلام ­پناه دعا کرده و از عدالت و عدالتخواهی او و اینکه کمربسته و نظرکرده از سوی خدا و پیامبر و ائمه اطهارند، سخن بگویند. دیری نپایید که با خلاصه شدن قدرت در شاه و بسیج همه امکانات برای توجیه و مشروعیت بخشیدن به این قدرت، با فساد و استبداد و جهل آمیخته شد و عاقبت، اسباب فروپاشی سلطنت او را فراهم ساخت.

به این اعتبار گرچه متعاقب نوزایی جامعه در سال 1357 و انتقال حاکمیت مطلق از شخص به نهاد و از شاه به ملت، تفکرات شهریاری جای خود را به کلیتی بنام ملت داد و حاکمیت مطلق به حاکمیت ملی مبدل گردید و قدرت نامحدود، تجزیه و میان قوای حاکم و دستگاههای حکومتی ناشی از اراده مردم توزیع شد، لیکن در صورت غفلت، بازگشت بهمان مناسبات قبل از انقلاب امری غیرقابل اجتناب است.

متأسفانه اشتیاق بیش از حد آقای احمدی­نژاد در توسل به روشهای پوپولیستی و اصرار مفرط به توسعه و انعکاس برنامه ­های تبلیغاتی ­اش و تقدس بخشیدن به خود و رفتارهایش و آسمانی جلوه دادن مسائل زمینی مربوط به خود می ­تواند شائبه تلاش رئیس ­جمهور محترم و بعضی از اطرافیانش را در توسل به یک منبع کاذب قدرت بمنظور کسب شهرت و شخصیت برتر را بیش از پیش تقویت کند. بعنوان مثال با وصف اینکه مقامات دولتی خود اعلام می­نمایند که در سالجاری با (8) هزار و (500) میلیارد تومان کسری بودجه مواجه بوده و قادر به اجرای پروژه ­های عمرانی کارشناسی شده و اولویتهای قانونی مصوب مجلس نیستند، ایجاد تعهدات جدید در سفرهای استانی بدون درنظر گرفتن اولویتها و مشخص شدن منابع، می­تواند پاسخی احساسی به نیازهای احساسی مردم و اقدامی درجهت تقویت خود بجای تقویت نظام و به قیمت خدشه به مناسبات قانونی و مشارکتی ناشی از حاکمیت ملی و نقض اصول (48)، (52) و (55) قانون اساسی و نیز مفاد جزء (3) بند «ج» ماده (10) و مواد (31) و (32) قانون برنامه چهارم توسعه و تبصره (2) قانون بودجه سال (84) بشمار آید.

2 ـ جواهرالاخلاق می­گوید: «قوت و قدرتی که از اندیشه درست و حسن تدبیر برآید از هیچ شجاع یگانه و دلیر فرزانه­ای نیاید» و کنفوسیوس نیز براین نکته تأکید می­کند: «کسی که دوربین نباشد گرفتار خطاهای نزدیک می­شود» دوربینی کلید پیش ­بینی و پیشگیری است. درواقع اغلب بزرگان، مآل ­اندیشی را از خصلتهای فرزانگان معرفی می­کنند. براین اساس در شرایطی که سیاست خارجی کشور بیش از یک دهه معطوف به خروج از انزوای بین ­المللی و جایگزینی مذاکره بجای مقابله بوده است و در طول این مدت دیپلماسی کشور کم و بیش در جستجوی یافتن روشهایی برای تبدیل تهدیدها به فرصتها و پیشگیری از مبدل شدن فرصت به تهدید بوده است و مهمتر از همه در وضعیتی که جهت استیفاء حقوق هسته ­ای خود، دروازه ­های کشور را به قیمت زیرپا نهادن اصل حاکمیت ملی به روی بیگانگان گشوده ­ایم تا به دنیا مراتب صلح ­طلبی خود را ثابت نماییم و در شرایطی که علی­رغم نشان دادن (27) سال حسن ­نیت به کشورهای عرب منطقه همچنان شاهد موضعگیریهای خصمانه بعضی از آنها علیه ایران می­باشیم آیا اتخاذ مواضعی که دستاورد عمده آن بشرح زیر بوده است می­تواند دلیلی بر دوراندیشی و تأمین ­کننده مصالح ملی محسوب شود؟

ـ سرازیر شدن سرمایه ­های هنگفت یهودیان و صهیونیستهای نقاط مختلف دنیا بسوی اسرائیل برای تقویت این رژیم و در اولویت قرارگرفتن مسأله امنیت اسرائیل و دفاع نظامی در نزد مردم این کشور

ـ محکومیت های مکرر دولت جمهوری اسلامی توسط دولتها، سازمانها و مجامع مختلف.

ـ تقویت طرفداران سختگیری علیه ایران.

ـ احضار سفرای جمهوری اسلامی در کشورهای مختلف.

ـ بلوکه شدن صدها میلیون دلار داراییهای ایران در ایتالیا.

ـ لغو سخنرانی رئیس ­محترم مجلس شورای اسلامی در دومای روسیه.

ـ جنگ ­طلب معرفی شدن ایران در نزد افکار عمومی و پیامدهای مشابه دیگر.

3 ـ متعاقب سخنان آیت ­الله مصباح ­یزدی در همایش هماهنگی و همدلی نیروهای انقلاب در موضوع انتخابات خبرگان رهبری مبنی بر اینکه «من و شما برای کمک به احمدی ­نژاد باید دقت کنیم تا عده ­ای در اوضاع مملکت خلل ایجاد نکنند» اخیراً شاهد تحرکاتی علیه مجلس بودیم. از طرفی دیدارهای نامتعارف رئیس محترم جمهور و اعضاء دولت با آیت الله مصباح ­یزدی این شائبه را تقویت می­کند که دولت از طریق ایشان تغذیه تئوریک شده و رهنمودها و قرائت وی از اسلام را نصب ­العین امور خود قرار­ می­دهند. نظر به اینکه در نظام سیاسی ایران قوای حاکم عبارتند از قوه مقننه، قوه مجریه و قضاییه که زیرنظر ولی ­فقیه و مقام رهبری انجام وظیفه می­کنند و دولت در انجام وظایف قانونی خود تابع روابط و مناسبات مذکور در قانون اساسی است و در همین راستا ناگزیر به تمکین از رهنمودهای مقام رهبری و مجلس شورای اسلامی است از اینرو هرگونه دخالت احتمالی شخصیتهایی نظیر آقای مصباح در شؤونات کشورداری، آنهم هم­ عرض با رهبری فاقد وجاهت قانونی و منطقی است. قرائت آیت الله مصباح یزدی از اسلام که آثار نامیمون آن در نفی جمهوریت توسط یکی از شاگردانش ظهور و بروز یافته و اشتیاق ایشان به تأسی از مرحوم نواب صفوی در امر کشورداری و نیز تشکیل گردانهای استشهادی منسوب به وی حساسیت این قبیل مناسبات نامتعارف را دو چندان می­کند. اکنون باتوجه به مراتب فوق ­الذکر به دولت جدید نیز خاضعانه اعلام می­کنم که درصورت تداوم مناسبات اشاره شده و روند جاری، کشور در آینده نه چندان دور با بحرانهای جدی مواجه خواهد شد. از اینرو بر دولت لازم است که بجای پرداختن به فروع و امور سطحی و عامه ­پسند در پرتو نظارت عالیه مجلس و تمکین از قوانین موضوعه اهتمام خود را صرف اصول و امور بنیادی و اصلاح ساختارهای اقتصادی بشرح مقرر در قانون اساسی نماید.